Inspiracje na Wszystkich Świętych

Pierwszego listopada pospiesznie odwiedzając cmentarze i celebrując związane z tym obrzędy, zdarza się nam zapomnieć o prawdziwej wymowie tego dnia. Przywykliśmy myśleć o nim jak o "święcie zmarłych", myląc je z Zaduszkami i tym samym pozbawiając radosnego charakteru. A tak naprawdę pierwszy listopada należy się Wszystkim Świętym! Chcemy zatem zainspirować Was jak przeżyć ten dzień rodzinnie, radośnie i twórczo, inspirując się postaciami Waszych świętych patronów.

Święty - kukiełka.  

Święta Jadwiga- Król Polski

Materiały:

• papierowe torebki np. śniadaniowe
• klej w sztyfcie i klej typu wikol
• papier kolorowy w tym cielisty na twarz; można użyć sztywniejszego papieru z bloku technicznego z kolorowymi kartkami
• nożyczki
• ołówek
• mazaki/markery
• obrazki z naszymi świętymi patronami "na wzór"

Dodatkowo można wykorzystać:

• samoprzylepne oczy do zabawek
•  skrawki materiału (na ubrania, akcesoria, ozdoby)
• wełnę (włosy, sznury wokół ubrań)
• pompony (włosy, ubranie, broda)
• serwetki papierowe (ozdoby, kołnierze, aureola)
• wyciory do fajek (laska, różaniec, włosy, okulary)
• koraliki (różance, dekoracje)
• zszywacz (książki)
• bibuła  (kwiaty, ubrania, welony)
• brokat lub klej z brokatem
• pióra (skrzydła, pióro do pisania)
• wykałaczki (zwój, krzyż)
• folia (miecz, tarcza, zbroja, aureola, skrzydła)

Wykonanie

Wzorując się na wizerunku świętego, wycinamy potrzebne elementy: głowę, ręce, szatę i potrzebne akcesoria. Przyklejamy głowę do dolnego brzegu papierowej torby, tak aby wystawała u góry. Podbródka nie przyklejamy do ciała, będzie to ważne w chwili wykorzystania zabawki jako kukiełki. Rysujemy elementy twarzy, przyklejamy/rysujemy oczy. Doklejamy strój i akcesoria charakterystyczne dla danego świętego. Możemy stworzyć pacynki-patronów wszystkich członków rodziny, lub stworzyć komplet marionetek potrzebny do odegrania żywota świętego.

Pomysł został  zaczerpnięty ze strony: http://catholicicing.com/saint-craft-for-catholic-kids-printable-templates-for-paper-bag-puppets/  jest na niej również dostępny e book z szablonami pomocnymi przy wykonaniu kukiełek.

Warto wypracować rodzinny rytuał na dzień Wszystkich Świętych, który sprawi, że dzieci będą niecierpliwie wyczekiwać tego święta. Można wizerunki "naszych" świętych ustawić w ramkach w jakimś ważnym miejscu domu i oświetlić lampionami, zainicjować przebieranki, inscenizacje, kolorowanki. Nie zapomnijcie także odtańczyć z dziećmi starego hitu Arki Noego "Święty uśmiechnięty", gwarantuję, że będą zachwycone.

A czy macie jakieś "domowe sposoby" na uczczenie Waszych patronów w tym dniu? Jeśli tak, to prosimy o podzielenie się nimi w komentarzach.

Paulina

Znicz na Wszystkich Świętych z przetopionych świec

A gdyby tak w tym roku na Wszystkich Świętych nie kupować zniczy?  Można przecież zrobić je samodzielnie i mieć z tego nie lada satysfakcję! Nie dość, że oszczędzimy pieniądze, to jeszcze damy drugą szansę potencjalnym śmieciom. Jest jeszcze trochę czasu, więc do dzieła!

Co będzie potrzebne?

• świeczki podgrzewacze
• stare, stopione świece w kolorze czerwonym
• naczynia w których umieścimy znicze: szkło pozostałe po zeszłorocznych zniczach lub starych świecach, słoiczki o oryginalnym kształcie, ceramiczne naczynia, itp.
• dwa garnki: jeden większy, w którym będzie gotować się woda; drugi do topienia parafiny, rozmiarem dopasowany tak, aby można go było uszami oprzeć na większym; uwaga, powinien być on stary, nie używany już do gotowania 
• 

Podgrzewacze rozbieramy na części. Wyciągamy świeczkę, ostrożnie kruszymy ją, aby wyciągnąć knot, nie niszcząc go. Z otoczki podgrzewacza formujemy serduszko:

W dużym garnku zagotowujemy wodę. Parafinę z czerwonych świec łamiemy na kawałki o podobnej wielkości i wkładamy do mniejszego garnka, który stawiamy na garnku z gotującą się woda. Jest to topienie parafiny w kąpieli wodnej.

Gdy parafina stanie się płynna,  moczymy w niej metalowe końcówki knotów i mocujemy je w foremkach, następnie powoli napełniamy nią foremki i zostawiamy do wyschnięcia co najmniej dwie godziny.

Gdy serduszka już stężeją, wyciągamy je z foremek i umieszczamy w docelowych pojemnikach: słoikach itd.

Procedurę "kąpieli wodnej" powtarzamy, topiąc parafinę z podgrzewaczy. Kiedy jest już płynna, zalewamy nią przestrzeń wokół serduszek.

Gotowe.


I jeszcze kilka wskazówek:

• odradzam mieszanie rożnych świec czy podgrzewaczy, może to powodować nierównomierne zastyganie parafiny
• lepiej nie topić parafiny w garnku bezpośrednio na palniku: mocny płomień może spowodować jej zbyt szybkie parowanie
• roztopioną parafinę lejemy powoli aby uniknąć zastygania pęcherzyków powietrza 
• nie należy się przejmować jeśli foremki serduszek nie wyjdą nam idealnie: można to będzie naprawić przycinając serduszka po wyjęciu z formy 
• można również zostawić kilka serduszek, które dzieci zaniosą na cmentarz jako miniaturowe znicze - lepiej zachować wtedy aluminiową otoczkę, żeby świeczka topiąc się nie pobrudziła nagrobka.

Radosnego świętowania Uroczystości Wszystkich Świętych i  pięknych Zaduszek!

Z noworodkiem na ramieniu,
Paulina

Malujemy jesień "mokrym-na-mokrym"

Technikę malowania mokrym-na-mokrym poznałam dzięki bliźniakom mojej koleżanki, które uczęszczają do szkoły Waldorfskiej. W edukacji metodą Steinera ta technika wykorzystywana jest na różne sposoby od przedszkola do końca szkoły. Dzieciaki wytłumaczyły mi, że Pani malując opowiada im bajki- na przykład o pędzelku, który idzie się bawić z żółtym, ciepłym słoneczkiem a potem bawi się z nimi też czerwony!

Spodobał mi się pomysł wprowadzenia narracji w czasie malowania. Spodobało mi się także to, że nie koniecznie trzeba malować "coś" bo przyjemność płynie z obserwowania koloru rozprzestrzeniającego się po papierze.

Mój synek ma 16 miesięcy i nie potrafi jeszcze rysować "czegoś", za to z zapałem pokrywa kolejne kartki papieru (i kanty stolika) fantastycznymi gryzmołami. Postanowiłam spróbować z nim malowania mokrym-na-mokrym i muszę przyznać, że był zachwycony od pierwszego pociągnięcia pędzlem. Mokra farba wsiąka w mokry papier rozgałęziając się we wszystkie strony, jest więc na co popatrzeć i z zachwytem zaskrzeczeć "grrrhaaa".

Kiedy skończyliśmy malowanie oglądaliśmy jesienne liście przeniesione ze spaceru. Po wyschnięciu obrazka odrysowałam na nim jeden z liści i teraz ta nasza kolaboracja dekoruje dumnie ścianę obok kilku innych dzieł ekspresjonistycznych.

Co będzie potrzebne:

-kartka papieru do malowania akwarelkami
-miska lub zlew z wodą
-farby plakatowe: czerwona i żółta (rozcieczamy nieco farby w odrobinie wody aby wyszła mocno napigmentowana ciecz)
-pędzelek (miał być jeden, kąpiący się w słoiczku z wodą i wycierający w serwetkę, ale T. zrobił się niecierpliwy, więc wsadziłam po jednym do każdej farby)
-wilgotna gąbka do otarcia papieru z nadmiaru wody
-podkładka pod papier (np.plastikowa deska do krojenia)

Wykonanie:

1. Zanurzamy papier w misce z wodą i dociskamy kilka sekund aby dobrze nasiąknął wodą.

2. Przecieramy powierzchnię wilgotną gąbką. Papier powinien być pokryty błyszczącą warstewką wody. Jeżeli farba nie rozłazi się po papierze, to zanurzcie ją ponownie.

3.Malujemy!

Mamaaaa jeszcze!

Robimy książeczki dla dzieci

Baza książeczki

Pomysł jest banalnie prosty, tani i szybki w wykonaniu: wkładamy pocztówki i naklejone na tekturkę wycinki do albumu fotograficznego i serwujemy maluchowi jako książeczkę.
Kilka uwag:
- Kupując album zwróćmy uwagę aby nie miał sztywnych, ostrych krawędzi. W tym wypadku tańsze zwykle są lepsze.
- Zwykle książeczki mają tylko kilka stron, można więc przeciąć album na pół przez środek uzyskując dwa cienkie.

1. Wiek: 0-1/ Odkrywamy

Książeczka w biało-czarne wzory

W pierwszych miesiącach życia dzidziuś widzi tylko obiekty znajdujące się bardzo blisko jego twarzy. Najlepiej widzi też kontrast, dlatego zajmie mu to kilka tygodni zanim zacznie rozpoznawać twarze rodziców i najbliższe otoczenie. W tym czasie warto wykorzystać książeczkę w biało-czarne wzory aby stymulować rozwój wzroku.
Pokazujemy niemowlęciu obrazek w odległości około 10-20 centymetrów od jego buzi, a kiedy "złowimy" jego spojrzenie, przesuwamy obrazek powoli w prawą i lewą stronę. Dziecko zaczyna wodzić wzrokiem za przesuwajacym się obrazkiem ćwicząc tym samym słabe mięśnie oka.
Można też trzymać obrazek przed dzieckiem nieruchomo przez kilka chwil. Wbrew pozorom jest to wspaniała zabawa! Ponieważ wzrok dziecka nie jest jeszcze skupiony,  biało-czarne linie wydają się falować. Kiedy wzrok dziecka nagle się skupi wtedy linie się zatrzymują, aby po chwili znów rozmyć się w drżeniu. Ta zabawa pomaga dziecku ćwiczyć skupianie wzroku i jest wyjątkowo atrakcyjna przez wiele tygodni kiedy dziecko staje się coraz sprawniejsze w "zatrzymywaniu" ruchu linii.
Taką książeczkę możemy razem "czytać" już z kilkudniowym noworodkiem. Pamiętajmy, że te gry mogą trwać tylko krótką chwilkę gdyż dla niemowlaka jest to duża stymulacja i niemały wysiłek.
Wykonanie:
Na tekturce o rozmiarach albumu (ja swój nieco przyciełam) rysujemy czarnym flamastrem linie, koła, zygzaki itd. Po włożeniu do albumu zabezpieczamy górną krawędź taśmą klejącą.

Kolorowa książeczka pełna niespodzianek
Z czasem okresy kiedy dziecko nie śpi wydłużają się. Zaczyna go interesować pewna doza stymulacji- słuchanie głosu mamy, leżenie na brzuszku, dotykanie różnych przedmiotów i czytanie (oraz oczywiśćie smakowanie) swoich pierwszych książeczek. Wtedy przyda się nieco bardziej kolorowa książeczka z przeróżnymi obrazkami. Możemy ją otworzyć przed maleństwem, kiedy leży na brzuszku, jako zachętę w podnoszeniu główki lub wyciąganiu rączek. Możemy pokazywać dziecku obrazki i opowiadać co na nich widzimy. Książeczka jest śliska i szeleści, daje więc masę dotykowych wrażeń.
Wykonanie:
Ja użyłam pocztówek, które dostaliśmy z okazji narodzin Tedka. Ładne i kolorowe obrazki w misie, tygryski i bociany stworzyły atrakcyjną dla oka kompilację. Górne brzegi należy zakleić taśmą klejącą aby dziecko mogło sobie w spokoju ślinić i gryźć.

2. Wiek: 1-3/ Poznajemy

U nas zaczęło się od psów. W pewnym momencie, około 10go miesiąca, Tedem zawładnęła obsesja na  ich punkcie. O pocztówki z psiakami nie jest trudno, więc kupiłam kilka podobizn słodkich do bólu szczeniąt z brokatowymi wstawkami. Wydrukowaliśmy też dwa zdjęcia jamników, bo to one były hitem jako że sąsiad posiada dwa. W tym okresie kierujemy się zainteresowaniami dziecka oraz rosnącymi potrzebami rozwijającego się słownictwa. Oto kilka klasyków:
- Zwierzęta ( ze wsi, afrykańskie, gady, ptaki, psy itd. )
- Kolory ( wszystkie razem, oraz każdy z osobna np. niebieskie przedmioty, czerwone itd. )
- Kształty ( same geometryczne, w różnych kolorach, w tym samym kolorze, przedmioty o danym kształcie)
- Literki ( książeczka a rzeczach na literkę 'a', cały alfabet itd. )
- Czynności ( pora spac, nocniczek, spacer itd. )

3. Wiek: 3-6/ Redagujemy

Pewna doza doświadczeń, zasób słów i świadomość własnego miejsca w świecie- oto doskonała baza dla rozwoju fantazji. Dziecko zaczyna własną opowieść o świecie, często "naginając" fakty aby odkrywać alternatywne scenariusze dla swoich doświadczeń. Teraz nasz maluch składa elementy otrzymanych od nas informacji we własne wariacje zgodnie ze swoim usposobieniem.

Dajmy mu szansę odkrywać przyjemności fantazji, niech samo zredaguje swoją książeczkę. Dziecko samo wybiera czym wypełni album, a następnie "czyta" go dla nas. Może nazywać przedmioty obecne na obrazkach, lub tworzyć opowiadanie na bazie pytań zadawanych przez nas. Ważne aby nie naciskać na dziecko, wytykając mu brak konsekwencji czy kłamstwo. To jest jego opowieść a my jesteśmy w niej gościem, uczymy się cierpliwie znosić nonsens i cieszyć radosnym zmyślaniem.

4. Wiek: 6-9/ Tworzymy

W wieku wczesnoszkolnym nasze książeczki wciąż okazują się adekwatne. Zachęćmy dziecko do tego aby samo napiało książkę, zobaczycie jak łatwo może się to przerodzić w pasję! Nudne pocztówki z wakacji stają się ilustracjami dla książki o florze i faunie Tatr. Za pomocą internetu dziecko może odszukać informacje, które chciałoby zawrzeć w swoim dziele, lub obrazki do wydrukowania. Tutaj wiele zależy od charakteru i zainteresowań dziecka, ale poczucie wartości płynące z tego typu projektu doceni większość małych autorów. Serdecznie polecam!

Kinga

Korale koloru koralowego...

Moje córki wydarły się ze wszelkiej biżuterii. Nie chciałam kupować im niczego nowego, bo wszystko, co znajduję w sklepach (pomijając niezaspokojenie estetyczne), dokonuje żywota żałośnie szybko: wraz z jednym szarpnięciem małych rączek lub kłapnięciem paszczy. 

Zakładając, że czegoś zrobionego przez siebie własnoręcznie nie spróbują pożreć tak od razu (między drugim śniadaniem a obiadem), zaproponowałam im wspólne wykonanie korali makaronowych. Och tak, to taki banał, ale jakoś nigdy w mojej karierze przedszkolnej nie było mi dane takich wyprodukować. Zatem miałam straszną ochotę spróbować.

Zakupiłam makaron jak najbardziej dziewczynkowy: fiori czyli małe kwiatki. Pomalowałyśmy je dzień przed naszym planowanym debiutem w przemyśle biżuteryjnym.

Następnego dnia trzeba było oderwać przyschnięte koraliki (już nie makaron, bo właśnie akt  pomalowania nadal im rangę koralików) od tekturowych podkładek, na których wylegiwały się przez całą noc.

Nanizać cokolwiek na nitkę mogłoby być zbyt ciężko, dlatego użyłyśmy elastycznego drucika. Mimo iż przezornie zawiązałam na jednym z jego końców supeł, moim pociechom niejednokrotnie udało się wszystko zrzucić na podłogę (O, patrz mamo, kluski mają zjeżdżalnię !).

Zająć na dłużej dziewczynki jest prawie tak ciężko, jak nie nie piać z zachwytu nad makaronową biżuterią; szybko stwierdziły, iż zmęczyły się "pracą" i poprosiły o pomoc.

Rezultat zachwycił moje małe kobietki do tego stopnia,  że kiedy wieczorem muszą się rozstać z tym dziełem sztuki pop-art, wznoszą okropny wrzask protestu. O brzasku zaś, witają Różanopalcą Jutrzenkę, strojne w swe klejnoty (zakładają je zaraz po przebudzaniu).

A poważniej: jestem spełniona, bo spędziłyśmy miło czas malując, nazywając kolory i obserwując, że farby można mieszać, a nawlekanie klusek wymaga skupienia.

P.S. Zostały nam jeszcze koraliki, z których robię liczydło. Jeśli nie padnie ofiarą niszczycielek, to je kiedyś pokażę.

Paulina